दिवसभराच्या दमछाकी कामानंतर आणि चार तासांच्या लोकलच्या प्रवासानंतर शेवटी गावाच्या वेशीवर पाऊल ठेवतो तेव्हा मन एक वेगळीच शांतता अनुभवतं. स्टेशनपासून घरी जाताना रस्त्यात येणाऱ्या मळलेल्या पायवाटा, शेतांच्या कडेला उभ्या असलेल्या रानफुलांचा सुवास, आणि पक्षांच्या किलबिलाटात लपलेलं सायंकाळचं सोनं, हे सगळं मन हलकं करतं.
दिवस खूप थकवणारा असतो, पण गावात परत येणं म्हणजे मनाच्या थकव्यावरचा रामबाण उपाय. घरासमोर बसलेले वडील, आईच्या हातचं गरम जेवण आणि नजरेत वाट पाहणारी आठवणी, हे सगळं जणू थकलेल्या शरीराला नवसंजीवनी देतं.
अशातच गल्लीच्या वळणावर अचानक एखादा जुना मित्र भेटतो — शाळेचा, खेळाचा, किंवा एखाद्या बालमिठीतला. “काय रे, कुठे राहिला इतके दिवस?” या प्रश्नात दडलेली आपुलकी, आणि त्यानंतर सुरू होणाऱ्या गप्पा, चहा आणि आठवणींच्या मैफली, या शहरात कुठे मिळणार?
शहरात पैशाचं सुख असलं, तरी गावात माणुसकीचा सुगंध असतो. सकाळी गावातील मंदिरात वाजणारी घंटा, वासरांचं हंबरणं, आणि अंगणात पडलेली उन्हाची चाहूल — याच गावच्या सकाळी असलेली खरी श्रीमंती.
शेवटी, या सगळ्या अनुभवांनी भरलेली एक संध्याकाळ, दमलेल्या आयुष्यात नव्या उमेदीचं प्रकाशपुंज घेऊन येते.
No comments:
Post a Comment